Eindelijk griep

verhaal uit de oude doos

Eindelijk griep


Als je mazzel had bij ons thuis dan was je ziek. Sterk helaas als wij zijn overkomt ons dat zelden, dus eens in de drie jaar had je mazzel. 

Eindelijk

Als je ziek was namelijk werd je verwend. Met aandacht, zachte woorden, een aai, niets moeten, afijn allemaal dingen die ik graag lust. Slappe thee met een knappertje, een vers lakentje, een appeltje eten in plaats van tandenpoetsen, niet de blik naar de klok om 19.00 uur omdat je naar bed moet want je ligt al in bed, maar het allermooiste van alles: je kreeg een biefstuk!

En dat in macrobiotisch dynamische tijden

Een ingrediënt dat zelden tot niet vaak op ons bordje lag en nog bijzonderder sporadisch in macrobiotisch dynamische tijden. Ik denk zelfs dat er nog nooit een moment is geweest dat wij alle vier gelijktijdig een biefstuk hebben gegeten.

Vet goed side effect

Deze mazzeltjes hebben er bij mij in ieder geval toe geleid dat ik uit eten uitstapjes met enige regelmaat en soms met lichte drang in de richting van een duistere bistro met open haard, Westmalle trippel en zware meubels of anderszins met dikke patatten serverende uitspanningen weet te dirigeren ipv naar een kekke koele fusion iets. Voor de vorm maar ook om mij even af te zonderen voor een bloeddorstige voorbereiding open ik dan het met bruin plastic gekafte menu en bestel negen van de tien keer een gegrilde entrecote, de tiende keer een rib-eye. Die ene keer in De Librije telt niet.
Lullig is wel dat ik echt ontiegelijk slecht ben in ziek zijn.