Echt anders kijken

verhaal uit de oude doos

Echt anders kijken

Een lui oog en hoe nu verder


Op zich ben ik met twee gezonde ogen geboren zij het dat ze ietwat naar binnen stonden, nauwelijks zichtbaar maar toch aanwezig.

Beetje zielig

Dat vonden mijn vader en moeder een beetje zielig, voor later. Daarom ging ik op mijn derde naar het ziekenhuis om het recht te laten zetten. Wat nu poliklinisch gebeurt – je mag zelfs je schoenen aanhouden – daar was je destijds, we spreken hier echt over vroeger, zeker tien dagen mee zoet. Ik herinner me als de dag van gisteren dat er een zwart rubberen kap op mijn gezicht werd gezet. Het moment daarna was in een wit bedje met kokers om mijn armen en een zuster die mij in blokjes gesneden witbrood met kaas ging voeren. Ik lustte geen kaas maar dat was voor haar geen enkel probleem.

Beetje bril

Na een aantal jaar ging een van mijn ogen naar buiten wijken. Een lui oog zei de specialist en liep vervolgens vanaf mijn zesde met een pleister op mijn oog. Toen nog in gewone pleisterkleur met gewone pleisterkracht, dag en nacht feest. Een bril, zei een andere specialist toen een pleister na jaren toch echt niet bleek te werken. Ik heb de bril ondanks mijn ongeloof twee dagen gehad, hij viel daarna per ongeluk in de gracht. Mijn ouders ontkennen die bril trouwens.

Beetje vreemd

In de jaren die hierop volgden ging mijn oog steeds iets verder naar buiten. Ik had er zelf niet zoveel last van eigenlijk, ik kon er goed mee zien en bevond me al op een leeftijd dat mensen net doen of er niets aan de hand is (je laten doorlopen met een open gulp of vet uitgelopen mascara). Heel af en toe schrok ik van mezelf op een foto, film was zelfs ronduit schokkend. En dat vergeet je dan weer. Daarnaast zag ik niets vreemds in de spiegel, ik was er aan gewend.

Beetje erg vreemd

Maar het was natuurlijk wel vreemd en het werd steeds vreemder dus hop naar de specialist. De medische wereld had zich rap ontwikkelt en het was kraakhelder dat de operatie niet helemaal lekker was gegaan destijds. De spier was te ver aan de oogbal genaaid. Ai. Mijn vader en moeder waren niet blij. Nog een operatie werd sterk afgeraden, zo ver was de ontwikkeling nog niet, daar zou je echt knettergek van worden.

Beetje opereren

Elk jaar kwam er een mili-iets afwijking bij totdat ik mij toch sterk begon af te vragen hoeveel graden zo’n oog kan hebben, straks is ie weg. Dus hop naar de specialist. Maar dat moet je gewoon opereren! Waarom heb je dat niet eerder gedaan? Huh. Toch ging ik niet gelijk liggen want op zich had ik geen probleem. Want als ik straks rechte ogen heb, ben ik dan nog wel ik en hoe sta ik dan ten opzichte van ik al die jaren hiervoor? Overwogen, heroverwogen en een goed gesprek met mezelf verder heb ik het wel gedaan. Daarnaast was de specialist zo 100% overtuigend in eitje preitje.

Beetje wonderlijk

Dus ik ben gaan liggen, met mijn schoenen nog aan. Een paar uur later was ik thuis en kon mijn familie door de doorzichtige kapjes mijn rechte ogen bewonderen. Over wonder gesproken, een dag later ging een oog weer even aan de wandel maar besloot na een tijdje toch weer terug op zijn nieuwe plekje te gaan zitten en daar is ie vooralsnog gebleven. Vooralsnog want de wonderen zijn de wereld nog niet uit.